نوشتن
نوشته
کد مطلب : 232  |   تعداد بازدیدها: 68   |   تاریخ درج: يکشنبه, خرداد 25, 1393

 

جدال با پارکینسون


این طرف ها کسی هست که در اواسط دهه شصت در تبریز داماد شده باشد؟ اگر بله، حتما نام حمید را به خاطر میاورد. آن روز ها خیلی از عروس و دامادها دوست داشتند که کارهای فیلم و عکس خود را به حمیدآقا بسپارند. کار او برتری خاصی نسبت به موسسات دیگر نداشت اما توانسته بود راز و رمز ارتباط با عروس دامادها و خانواده ها را پیدا کند و خدمات تو دل بروتری ارایه کند. با توفیق در این کار، حمید به فکر افتاد که اساس کارش را تغییر دهد و یک موسسه فیلمسازی دایر کند. اسد و حسن، دو نفر از عزیزترین دوستان من، تیم فنی وی را تشکیل دادند و او هم مجوز گرفت و کانون تبلیغاتی ایفاچی فیلم، آغاز به کار کرد. روابط حمید برای بازاریابی، مهارت حسن برای عکاسی و فیلم برداری و جادوگری اسد برای تدوین و صدا، دست به دست هم دادند که ایفاچی فیلم به سرعت به یک قطب فیلمسازی صنعتی و تبلیغاتی در تبریز تبدیل شود. ضمن اینکه کارهای عروسی هم ادامه داشت. من سال ۶۹ به این تیم پیوستم. آن زمان دانشجوی سال دوم دانشگاه تبریز بودم و قرار بود به طور پاره وقت کارهای بازاریابی صنعتی را انجام دهم اما بعدا در کنار این کار، فیلمبرداری و تدوین و صدا هم اضافه شدند. اسد و حسن را که از قبل می شناختم و با هم راحت بودیم. حمید آقا هم کارفرمای منعطف و خوبی بود و همکاری آرام و بی حاشیه ای شکل گرفت. کنجکاوی اصلی من روی نحوه تاسیس و مدیریت آنجا بود اما نه تنها هیچ رفتار مدیریتی شگفت انگیز یا سرمایه گذاری آنچنانی یا خلاقیت و نبوغ چشمگیری کشف نکردم بلکه همه چیز به شدت سهل و ساده بود. حمیدآقا اراده میکرد کاری را شروع کند و شروع میکرد. به همین راحتی. البته طبیعی است که مشکلات ناشی از بلد نبودن کار، بلافاصله خود را نشان میدادند اما همیشه این حمید بود که مشکلات را پشت سر میگذاشت. البته همیشه هم حق با او نبود و بچه های زیادی با قهر و غضب آنجا را ترک میکردند اما حتی این تصمیمات غلط هم از بداهت و ساده انگاری و اصرار بر تمایلات شخصی در حوزه کسب و کار ریشه میگرفتند تا از خصلت های منفی کارفرمایی.

من با پروژه کنگره بزرگداشت حکیم نظامی، پای ایفاچی را به محافل فرهنگی و دانشگاهی هم باز کردم. برای این پروژه من یک ترم تمام کلاس نرفتم و در روزهای برگزاری کنگره چهار شبانه روز بیدار بودم و چهل و پنج هزار تومان درامد داشتم که خیلی پول بود.

با اتمام درس و پیوستن به اداره کشاورزی، همکاری پاره وقت با ایفاچی را در حد محدودتری ادامه دادم.  سال ۷۱ یک روز پنجشنبه من و همکارم تا شب روی تدوین یک فیلم آموزشی کشاورزی در استودیوی کوچک ایفاچی که دیوارهایش با شانه تخم مرغ اکوستیک شده بود کار کردیم و صبح جمعه برگشتیم که ادامه بدهیم اما درهای شرکت باز بود و دوده سیاه همه جا را گرفته بود و تمام دوربین ها و تجهیزات سوخته بودند. به نظرم رسید که این خبر را نمیتوان تلفنی اطلاع داد، تاکسی گرفتم و تا منزل حمیدآقا رفتم و موضوع را اطلاع دادم. جابجایی وسایل و نبودن برخی از آنها، نشان میداد که آتش سوزی در حین سرقت، اتفاق افتاده اما پلیس علیرغم وجود نشانه های واضح، معتقد بود که یک اتش سوزی عمدی است و اصرار داشت که حمیدآقا کسی را به عنوان مظنون اعلام کند که نکرد. میتوانست به من مظنون باشد، هر چند انگیزه ای برای این کار نداشتم. حداقل میتوانست به عنوان کسی که دیشب کلید را داشته به پلیس معرفی کند اما این کار را هم نکرد. راز آن سرقت و آتش سوزی تاکنون گشوده نشده اما رفتار این آدم، الگویی شد که هیچوقت معیارهای انسانی را فدای الزامات منطقی و سیستمی و قانونی نکنم.

پس از آن حادثه، پروژه ها را با کرایه تجهیزات انجام میدادیم و یکی از اطاق های منزل حمید را که دسترسی مستقلی داشت به عنوان استودیوی تدوین و صدا تجهیز کردیم. اولین شب که در این اطاق کار کردم، فریبا خانم یک ماهیچه درسته را برای صبحانه من گذاشته بود ولی من در آن فضا راحت نبودم و ادامه ندادم و حمید به تدریج استودیوی اصلی را بازسازی کرد و برگشتیم سر جای خودمان. در تمام مدت بازسازی شرکت، تنها احساسی که حمید به ما منتقل میکرد، توانایی بازسازی و استقامت و ادامه دادن بود و به یاد ندارم که حتی یک بار از شناسایی عوامل این اتفاق و مقابله و انتقام و … سخن گفته باشد، هر چند که بدلیل صف آرایی هایی که آن زمان برخی کانون های تبلیغاتی و افراد تحصیل کرده فیلمسازی در مقابل حمید داشتند، به راحتی می شد چنین داستانهایی سرهم کرد و به راحتی هم باور کرد و بر اساس آن هم تصمیم گرفت.

آن روزها صنعت چاپ تبلیغاتی در حال شکل گیری بود و برای اولین بار، اسکنر به عنوان یک ابزار حرفه ای لیتوگرافی وارد بازار کار تبریز شده بود! حمید در کنار کار فیلم و عکس، کار چاپ را شروع کرد و اولین پروژه اش که لیبل بسته کالباس بود به یک فاجعه تمام عیار تبدیل شد اما به قول فریبا خانم، حمید نام این شکست را هم تجربه گذاشت و به سراغ پروژه بعدی رفت. به تدریج با جذب گرافیست های خوش ذوقی که اکنون هر کدام موسسه موفقی را اداره میکنند، ایفاچی فیلم، کارهای بهتری ارائه داد و با رفتن حسن و اسد، پروژه های فیلم را حذف کرد و به کار تخصصی در حوزه چاپ ادامه داد.

یکی از خصوصیات کارافرینی حمید این بود که به محض رسیدن به مرحله ای از کار، بلافاصله به مرحله بعدی می اندیشید. این بود که به محض موفق شدن در کار چاپ در تبریز، بلافاصله به فکر تهران افتاد و در رقابت با غولهایی که در تهران بودند توانست سهمی از بازار برای خود دست و پا کند و با درامد آن، آپارتمانی را در میدان فردوسی خریداری کند. آن روزها من در اداره کشاورزی گرفتار بودم و ارتباط من و حمید به صفر رسیده بود اما می شنیدم که با بیماری پارکینسون دست و پنجه نرم میکند. چند سال بعد که مسیر کوتاهی را با هم بودیم از اینکه چگونه با سر و دست لرزان، به کار و فعالیت ادامه میداد تعجب کردم.

سال ۸۸ در تهران که بودم تماس گرفت و برای بازاریابی و گرفتن کارهای شرکتی که مدیرش بودم به دفترم آمد. حرکات سرو دست و بدن چنان شدید بود که همکاران دفتر من با تعجب و احتیاط و حتی ترس، برخورد میکردند. در تمام مدت مذاکره من نمیتوانستم روی صحبت های کاری وی متمرکز شوم و فقط به این روحیه تسلیم ناپذیر و اصرار بر حضور فعال در اجتماع فکر میکردم. سال بعد، پس از ۱۵ سال تحمل بیماری همراه با کار، سرانجام کوتاه آمد و حاضر به عمل جراحی شد. عملی که احتمال بسیار ضعیفی برای موفقیت داشت، اما موفق شد و حمید اکنون با الکترودهایی در مغز، سالم و سرحال، شاداب و سرزنده، بهترین بیلبوردهای تبلیغاتی این شهر را در اختیار دارد. روزی که همراه رامش به عیادتش رفته بودیم میگفت: “یکی از رویاهای من داشتن بیل بردی روی پل ابتدای سربالایی ولی عصر بود. روزی که موفق شدم موافقت شهرداری را با این بیل برد بگیرم، گفتم خب الان میتونم برم عمل!”

کارافرینی یک معمای هزار تو نیست و به سواد و سرمایه خاصی نیاز ندارد. کارافرینی یک شوق است. اشتیاق برای بودن، شدن، پیش رفتن، متمایز بودن، بهتر بودن، جلوتربودن، کشف کردن، تجربه کردن، شکست خوردن، درس گرفتن و تسلیم نشدن: حتی در مقابل پارکینسون.

حسن اطاعت

خرداد ۹۳

Share نسخه مخصوص چاپ
فرم ارسال نظر

نظرات (0)

 
نام
نام خانوادگی
ایـمیل

ذخیره اطلاعات


 
 
 
ثبت نام فراموشی کلمه عبور؟