ARTICLES
کد مطلب : 269  |   تعداد نظرات: 0   |   تعداد بازدیدها: 1015   |   تاریخ درج: Saturday, May 31, 2014

 

اقیانوس آبی


کاری که ما میکنیم نمایندگی یکی از بزرگترین شرکتهای فعال در زمینه پرداخت های الکترونیک است. گرفتن نمایندگی از این نوع شرکت ها خیلی سخت نیست و به سرمایه چندانی هم نیاز ندارد اما تبدیل شدن به یکی از آنان، تقریبا غیر ممکن است. دلایلش را عرض میکنم: اولا که صنعت خیلی گرانی است. کافی است فقط تجهیزات مخابراتی لازم برای پوشش دادن به چندین صد هزار فروشگاه را تصور کنید تا به میزان گران بودن این صنعت پی ببرید. ثانیا خیلی انحصاری است. منظورم این است که هر شرکتی امکان ورود به این فیلد را ندارد مگر اینکه به نوعی به یکی از بانک ها وابسته باشد. ضمن اینکه تمام این بانک ها و شرکتهای وابسته زیر ذره بین بانک مرکزی هستند: از سیر تا پیاز. از تک تک کارتهایی که در فروشگاه ها روی کارتخوان ها کشیده میشود گرفته تا تک تک همکارانی که در این مجموعه ها کار میکنند. یعنی اگر کشیک جمعه ما ده دقیقه دستشویی برود، از تهران به موبایل بنده زنگ میزنند! تصور عمومی این است که به چنین صنعت های بسته و محدود و تحت کنترلی، اساسا نمیتوان وارد شد. این تصور چنان واقعی است که حتی بانک های جدید که محدودیتی برای ورود به این فضا ندارند، ترجیح میدهند از خدمات بانکهای دیگر استفاده کنند.

از طرف دیگر این فضا همانقدر که برای بیرونی ها غیر قابل نفوذ است برای اندرونی ها هم سرشار از رقابت نفس گیر است. یعنی من حاضرم برای یک تراکنش اضافی روی کارتخوان های خودم چهار تا معلق بزنم! خرید که میکنم چهل هزار تومان را چهار تا ده هزار تومان کارت میکشم!

پس تا اینجا در مورد فضایی صحبت کردیم که در انحصار بانک هاست، به شدت تحت مراقبت است، به شدت رقابتی است و ورود به آن، به سرمایه بسیار هنگفتی نیاز دارد.

خب حالا با هم برویم تهران خیابان کریمخان‌زند، ابتدای خیابان خردمند جنوبی: یک رستوران که طبقه بالای آن یک آپارتمان اداری است. سال ۸۸ است و جوان بیست و چند ساله ای با شراکت صاحب رستوران، آن بالا نشسته و رویای ورود به این فضایی را که عرض کردم در سر می پروارند. به شرکتها و بانکهایی که در این فضا هستند مراجعه میکند و قاعدتا کسی تحویلش نمیگیرد.

سه سال بعد ….

سال ۹۱ بانک مرکزی لیست دوازده شرکت مجاز در این زمینه را اعلام کرد که به جز یکی، بقیه را میشناختیم. آن یکی هم توجه کسی را جلب نکرد. خود من در جلسه ای در تهران، سه تای اول را به صورت تفصیلی توضیح دادم و چهار تای بعدی را با توضیحات کلی رد کردم و بقیه را جزو بی اهمیت ها طبقه بندی کردم.

الان که سال ۹۳ هست با اجازه شما، این شرکت غریب و بی اهمیت و گمنام و ته جدولی، گوی رقابت را از تمام بانک ها ربوده و در مقام دوم کشوری در زمینه پرداخت های الکترونیکی است. رسیدن به مقام دوم کشوری در این زمینه، بدون سرمایه گذاری چندین ده میلیاردی بانکی، کاری است غیر ممکن که اتفاق افتاده و نمیتوان انکارش کرد. چگونه مجوز گرفت؟ نمیدانم. چگونه وارد بازی شد؟ نمیدانم. آنچه که میدانم این است که وقتی که دید کسی به این فضا راهش نمیدهد، روی زمینه ای کار کرد که کسی کار نکرده بود: استفاده از پروتکل USSD جهت پرداخت الکترونیکی از طریق موبایل. و معجزه ای اتفاق افتاد: جذب هشتصد و پنجاه میلیون عدد تراکنش بانکی در سال ۹۲. تکرار میکنم: هشتصد و پنجاه میلیون تراکنش. آنهایی که دستی اندر کار دارند میدانند که این رقم یعنی چه. فقط برای اینکه تصوری از میزان بزرگی این رقم داشته باشید عرض میکنم که این رقم از مجموع تراکنش های جذب شده توسط یازده بانک طرف قرارداد ما در سراسر کشور، بیشتر است. یعنی این دوست بالای چلوکبابی ما در سال گذشته به تنهایی درامدی بیشتر از تمام بانکهای دیگر به جز بانک ملت را در حوزه پرداخت های الکترونیکی جذب کرده بدون اینکه سرمایه گذاری و هزینه چندانی کرده باشد. بله میتوانید جمله را یک بار دیگر بخوانید.

این قانون اقیانوس آبی است: اگر توان حضور در کارزار رقابت بین کسب و کارها را ندارید، اما به خود و قابلیت های خود ایمان دارید، از این اقیانوس خونین دوری کنید و بروید به جایی که اقیانوس، هنوز آبی است. این دوست جوان، صحنه بکر USSD را انتخاب کرد که هیچ بانکی وارد آن نشده بود و نرم افزاری را طراحی کرد که ادارات عریض و طویل آی تی بانکها، از آن به عنوان شاهکار طراحی نرم افزار یاد میکنند. اگر به قدرت ذهن خود اطمینان دارید، اگر استعدادهای خود را می شناسید، اگر میتوانید انرژی خود را روی کشف و اجرای مفاهیم ناب متمرکز کنید، منتظر ورود به بازی خونین دیگران نمانید. اقیانوس آبی خود را بیابید و …. یاعلی.

حسن اطاعت

خرداد ۹۳

Share نسخه مخصوص چاپ
Name
Last Name
E-Mail

Save Information


 
 
 
Register Forgot Password ?