ARTICLES
کد مطلب : 283  |   تعداد نظرات: 0   |   تعداد بازدیدها: 1081   |   تاریخ درج: Wednesday, June 18, 2014

 

دیدو


دیدو یک کاراکتر کارتونی است. سگ کوچولویی است که در یک سری روایت های شیرین، دوستانی پیدا میکند و با آنها ماجراهایی را تجربه میکند. کتاب های دیدو با چاپ نفیس به زبان انگلیسی با ویراستاری مناسب برای کودکان، در آمازون و تمام کتابفروش های معتبر آنلاین و عادی دنیا عرضه میشوند. پازل های دیدو، تی شرت های دیدو، اسباب بازی ها و اکسسوارهای دیدو هم در راهند.

اما خالق این سگ کوچولو کیست؟ کمپانی والت دیزنی؟ پیکسار؟ دریم وورکز؟ فاکس؟

من داستانش را تعریف میکنم:

یکی بود یکی نبود. تو همین تبریز خودمون، یه خانمی شب ها برای بچه ش داستان میگفت. یه روز برادر اون خانمه که این داستان ها را می شنید، پرسید:

– یاسمن، این داستان ها از کدوم کتابه؟

– از هیچ کتابی … این ها رو خودم میسازم

– اینها خیلی با ارزشند … باید اینها رو بنویسی

این آغاز ماجرای دیدو بود. علیرضا احمدی زاده، دوست عزیزی که سالهاست با همکاری خواهرش، یک کانون تبلیغاتی کوچک و گزیده کار را در تبریز اداره میکند، آن شب تصمیم گرفت که این داستان های ارزشمند خواهرش را از محدوده چهار دیواری خانه شان خارج کند و لذت این قصه ها را با تمام بچه های دنیا تقسیم کند. خواهرش را ترغیب کرد که داستان ها را از ذهن خود به کاغذ منتقل کند. آنها را به مترجم و ویراستار سپرد و برای چند انتشاراتی معتبر ایمیل کرد. یک شرکت بزرگ انتشاراتی، ماجراهای دیدو را پسندید و قرارداد بسته شد: دیدو در راه جهانی شدن. کاراکتر دیدو را گرافیست گمنامی در همین تبریز درست کرد. لوکیشن ها و ماجراها تماما مصور شدند و ماکت کتاب با تمام جزییات به ناشر فرستاده شد. ناشر تقریبا بدون هیچ تغییری، ماکت را تصویب کرد و در مورد جلدهای بعدی هم توافق شد و دیدو به چاپ رفت.

دوستانی که با فرایند پذیرش کتاب در آمازون آشنا هستند میدانند که چاپ کتاب به زبان انگلیسی و رساندن آن به ویترین آمازون و سایر کتابفروشی های آنلاین و عادی دنیا، برای یک ایرانی ساکن ایران، در حد غیر ممکن است اما علیرضا احمدی زاده بدون توجه به این محدودیت عینی، دست دیدو را گرفته و او را از گوشه ذهن خواهرش تا ویترین آمازون هدایت کرده است.

من نمیدانم که این کتاب فروش خواهد رفت یا نه؟ نمیدانم که دیدو به یک کاراکتر بین المللی و محبوب تبدیل خواهد یا نه، نمیدانم که ایرانی بودن مولف و صاحب امتیاز این پدیده، بر ماجرا سایه خواهد انداخت یا نه. آنچه که برایم مهم است این است که احمدی زاده هم مانند خیلی کانون های تبلیغاتی دیگر میتوانست از رکود و بیکاری و هزینه ها بنالد. میتوانست قراردادهای ناتمام کار و فاکتورهای پرداخت نشده و چک های برگشت خورده را بشمارد و در محافل غصه خوری صنفی، زانوی غم بغل بگیرد. اما او از یک اتفاق ساده خانگی، یک کاراکتر ساخت، و جهانی شد و در این عکس در دفتر من ایده هایش را در مورد تولید و عرضه اسباب بازی های دیدو توضیح میدهد.

هر لحظه، هر ساعت، هر روز، دیدوهایی دور و بر ما متولد میشوند و بازی شادمانه خود را آغاز میکنند اما ما به تلویزیون و اخبار و اینترنت و فوتبال و گلایه از گرانی و بیکاری مشغولیم. دیدوها به ناچار در غربت و تنهایی خود میمیرند و کسی از مرگ غمگین آنان خبردار نمیشود. علیرضا احمدی زاده دیدوی خود را یافت. دیدوی من و شما کجاست؟

حسن اطاعت

خرداد ۹۳

Share نسخه مخصوص چاپ
Name
Last Name
E-Mail

Save Information


 
 
 
Register Forgot Password ?